Neurastenia

STRONA GŁÓWNA

  

NERWICE  a  DEPRESJE
Otóż na zespół depresyjny składają się następujące objawy:
1.  Obniżenie nastroju (samopoczucia)
2.  Spowolnienie toku myślenia
3.  Spowolnienie ruchowe


Zespół ten bywa też nazywany depresją prostą.
W obrazie tej choroby występują często nie tylko te trzy objawy, ale również inne: zwłaszcza lęki i urojenia hipochondryczne.
W wielu przypadkach obniżenie nastroju odczuwane zwykle przez chorego i relacjonowane jako głęboki smutek nie stanowi objawu wiodącego. Dominują natomiast objawy wegetatywne, np.: bóle w okolicy serca, bicie serca, zaburzenia jelitowe, zaburzenia miesiączkowania, bóle głowy, uczucie ogólnego znużenia, obniżenie aktywności, nieokreślony niepokój. Pacjnci nie zgłaszają natomiast skarg na depresję. Ten rodzaj depresji jest szczególnie trudny do rozpoznania. Pojęcie nerwicy powstało ok.200 lat temu, tym terminem określa się grupę zaburzeń nie psychotycznych o przewlekłym przebiegu. Ich przyczyną są przede wszystkim konflikty psychologiczne, trudne sytuacje i problemy, których pacjent nie potrafi rozwiązać. Prowadzą do narastających trudności w stosunkach z ludźmi i w pełnieniu określonych ról społecznych. Jedną z najczęściej spotykanych nerwic jest nerwica neurasteniczna (neurastenia). Chorzy skarżą się na ogólne osłabienie i wyczerpanie, po przebudzeniu nie czują się wypoczęci, zawsze są zmęczeni, mają zaburzenia koncentracji i osłabienie pamięci.
Częste są bóle głowy, chwiejność tętna i ciśnienia krwi, żywy dermografizm, potliwość i suchość w ustach.
W różnicowaniu z zespołem depresyjnym istotne jest wyróżnienie tzw.
nerwicy depresyjnej. W jej przebiegu pacjenci skarżą się na uczucie smutku, osamotnienia, bezradności, niezadowolenia, niepokoju, niemożności doznania radości. Pacjent pesymistycznie patrzy w przyszłość, niewiele rzeczy go interesuje, ma duże trudności i opory w wykonywaniu swoich obowiązków. Często dominuje chwiejność nastroju, również aktywność w ciągu dnia ulega wahaniom. Jak widać objawy tych różnych dolegliwości bywają podobne, stąd duże trudności w postawieniu właściwego rozpoznania, które można ustalić po wnikliwej ocenie pacjenta i na podstawie wywiadu? Wymagana jest przynajmniej elementarna wiedza oraz doświadczenie w leczeniu tego typu dolegliwości (nie zawsze można Wierzyc wcześniejszym diagnozom).
Podstawową przyczyną tego rodzaju chorób, co również podkreślają podręczniki psychiatrii, jest - oprócz czynników środowiskowych - złe odżywianie. Podstawowym i jedynym najlepszym leczeniem jest żywienie optymalne zapewniające prawidłowe zasilanie mózgu. Dodatkowo stosujemy prądy selektywne. W przypadku zespołu depresyjnego są to prądy S, a w przypadku zaburzeń nerwicowych - prądy PS. Zwykle stosowane są serie po 10-15 zabiegów trwających 10-20 min.
Zabiegi można powtarzać po 3-miesięcznej przerwie, jeżeli efekty są niezadowalające.
Pańska żona powinna powtórzyć prądy PS na centralny układ nerwowy, uzupełnić węglowodany - ich właściwa ilość to około 60g/dobę. Po wprowadzeniu tych korekt należy powoli odstawiać leki, najlepiej pod kontrolą lekarza optymalnego.
Równolegle nastąpi poprawa samopoczucia. Chciałbym też zwrócić uwagę, ze po tak długotrwałej chorobie, w dodatku opornej na leczenie dobrze jest, co jakiś czas (np. raz w roku) powtórzyć prądy selektywne.
Z życzeniami zdrowia i sukcesów w żywieniu optymalnym

                                                                                                         Dr n. med. Mariusz Głowacki
                                                                                                        konsultant i opiekun medyczny